Lulzim Gashi – një mërgimtar i frymëzuar shqiptar - Bota Sot
Lulzim Gashi – një mërgimtar i frymëzuar shqiptar

Kultura

E mërkurë, 26 shtator 2018

Lulzim Gashi – një mërgimtar i frymëzuar shqiptar

Nga: Baki Ymeri Më: 17 prill 2018 Në ora: 09:19
Kopertina e librit

Lulzim Gashi u lind në fshatin Llapushnik të Drenasit, aty ku u zhvilluan beteja të përgjakshme të UÇK-së kundër ushtrisë dhe xhandarmësrisë serbe, të cilët erdhën për ta nënshtruar popullin liridashës të Kosovës, dhe u kthyen kokëulur e të mundur, me ndihmën e forcave të NATO-s. Mësimet e shkollës fillore i mbaroi në Komoran, të mesmen në Drenas, kurse Fakultetin e Ndërtimtarisë në Universitetin e Prishtinës. Shkruan poezi për të rritur dhe për fëmijë, tregime, anekdota, tekste për këngë, që nga koha kur ishte nxënës në shkollë të mesme. Është aktiv në jetën letrare të Lidhjes së Shkrimtarëve Shqiptarë në Norvegji dhe merr pjesë nëpër orët letrare. Si çdo mërgimtar, edhe Lulzim Gashi ka dhënë kontribut për shkollën shqipe në Kosovë gjatë dhe pas luftës. Prezantohet për herë të parë në Antologjnë e poezisë shqipe në Norvegji, botuar nga Lidhja e Shkrimtarëve Shqiptarë në Norvegji. Lulzim Gashi që nga fillimet e viteve te 90 jeton e vepron në Norvegji! Ka një karrierë shumë të bujshme pune, ku dhe njihet për shumë mërgimtarë të cilët kanë pas fatin të jenë të punësuar në firmën gjigante të Skandinavisë ISS Facility AS.

Falë statusit të tij udhëheqës, iu ka dalë krahë mërgimtarëve duke i punësuar me punë të perhershme në seksione te ndryshme të firmës. Në vitin 2009, perpos që ishte udhëheqës menaxherial për Oslo dhe rrethinë, ai po ashtu nga 13 krahinat e Norvegjisë, si i vetmi person i huaj në këtë vend, falë trajnimeve e dhjetra mirënjohjeve për zotsinë që tregoi në punë, arriti te bëhet (HVO Hoved Verneombud) Kryeshef i insperktoriatit për siguri, ambient dhe të dreitat e punëtorëve, ku pergjegjësinë e kishte për 1.400 punëtorë, duke mbuluar kryqytetin e Norvegjisë, Oslon, si dhe dy krahina përrreth. Deri më tani, ky ka qenë suksesi më i madh në karierën e tij. Lulzim Gashi ka bërë regjinë e dramës së parë pas luftës (“Kjo luftë 100 vjeçare veç sa ka filluar”). Njëherit, duke aktruar edhe në njërin rolet kryesore, me rolin komandantit Fehmi Lladrovci. Ka në dorëshkrim një libër për fëmijë dhe një për të rritur, bashkë me anekdotat, të cilat do ta shohin së shpejti dritën e botimit. Te libri i Salih Zogianit merr pjesë me disa anekdota, kurse poezitë dhe anekdotat e tij gjenden në dy libra të Kryeredaktorit të Radio “Zëri i Arbrit” në Norvegji.

MALL MËRGIMTARI

Pena më dridhet në dorë
Nata sa s’ka ikur sonte
Unë rri mejtuar mbi vargje
Marr udhë deri të vatra e vogël
Kur luaja dikur
Plisi im i ëmbli plis
I rashë detit anembanë
Preka deri në thellësi deti
Stërkala malli m’u derdhën bulëzave
Dhe një lot
Pena më dridhet
Shpirti më dhemb
Fjala më djeg
Deri në asht!

VARGJE ÇASTI

U takova me shiun sot
Vargjet lirike në poezi
Me fjalën në Poetikën e Aristotelit
Ëndrrat për Atdheun në ngërç
Lumin me valët trazuar
U takova me mallin
E dhimbjen nëpër biografi
Me çka nuk u takova sot?

SA SHUMË PLAGË

Mbi trupin tënd liri

Të na ndajnë nëpër zona gjeografike

Gjuhën e nënës të na e ndalojnë

Qiriun e Naimit të na e mbyllin

Vatrën e dritës së shekujve

Këtë diell që shpërndan dritë

Mbi tokën time të përgakur

Nënë Dardani

Hape këmishën tënde të shkronjave

Të valojë flamuri im i betejave

Më prit nënë Shqipëri

Shtatë thuprra t’i bëj një

Një zë

Sa shumë plagë mbi supet tua!

(1.8.1998)

DRENICË

Ti je lulja ime në vargje

Lulebozhur në histori

Dhimbje e krenari

S’e ule kokën kurrë

Edhe kur të dogjën

Me zjarr e topa

Ti ma mbush fjalën me liri

Me bac Ademin

Ti je lulja ime në vargje!

(10.3.1999)

AMANETI I AZEM GALICËS

Ju sojnikët e tokës së Kosovës

Që nëna në djep ju foli shqip

Mblidhuni  në një varg Atdheu

Pushkët fjalët varni në një germë

Ashtu siç na mësoi dikur Skënderbeu

Barbarit sllav t’ia presim udhët

Në kufi të rrimë zgjuar si zogj

Drenicë

Jemi emër toke e fyell ndër male

Që shpërndajmë qiellit luftë e krenari

Por këmbë shkau s’duron më

Jo kurrë, jo o vëllezër, o shokë!

(28.7.1998)

KËNGË PËR TRIMIN

(Tahir Mehës)

U mbyll trimi në Kullën e babait

Kullë e ngritur me gurë

Në maje të kulmit një fjalë

E një flamur

Që era e shpaloste nëpër qiell

Do të vdes ku u linda

Por tokën time s’ta lë kurrë

Deri në plumbin e fundit do të luftoj

Jam betuar në fjalën e plakut

Kur netëve të dimrit dëgjoja çiftelinë

Gjithçka nga vetja do të falë

Por do vdes e ngritëm sërish për lirinë

E ëmbël m’u duk vdekja në kullë

Si nëna kur më përkundi me ninullë

Kurrë mos qaj biri im

Të rrit nëna Ty e ti bëhu trim!

(30.7.1999)

KUFINJTË E MI

Atje ku nënat folën shqip dikur

Edhe korrnin grurin me drapër

Kur uleshin të lodhura nga puna

Hapnin sytë mos shihnin ndonjë gjarpër

Deri në Mollë të Kuqe e Çamëri

Bie e zgjohem e gjumë s’ka vargu im

Atje ku zhurmë netët flasin në Veri

Nata më merr në krahët e fjalës në vargëzim

Së bashku me kufinjtë e mi!

(12.8.2007)

O JU MALE

Që mbani mbi supet tuaja plagë

Vrragë nëpër lëvozhga lisash

Sa herë më keni rrëfyer ndër mote

Për rënie e ngritje plisash

 

Mbi kokën time laraska e grabitçarë

Erëra të forta mbi oborre

Ne u nisëm në një një rrugë drite

Ta kalonim lumin e madh dorë për dore

 

O ju male me shumë degë të ndara

Si një anije  që lundronte nëpër furtunë

Sa fortë ju goditën vetëtima... u hapën të çara

Një hije e trishtë na përcolli mbi ne s’u ndal asnjë dhunë

Ja erdhi pranvera na u kthyem nëpër kullat tona

Kjo tokë e gjakut brez pas brezi e jona!

(5.8.2003)

KAM MALLË PËR TY

O ëndrra ime e pagjumë

Ti e bukura e netëve nëpër shi

Kur zbret nata mbi sofrën time

Të ledhatoj me fjalët e mia poezi

 

Herë–herë s’mi kupton dallgët e mia

As buzëqeshjen e humbur nëpër trotuare

I heshtur u flas njerëzve mes turmës

Po në shpirt me ndizën një mijë zjarre

 

Dhe vrapoj t’i zë do yje nëpër qiell

Kur bora nis të shkrihet ngadalë

Unë strukëm  në një skaj si Luli i Migjenit

Ta përqafoj agimin me një copë diell

Më djeg malli për Ty, o vendi im!

(12.9.2011)

VARGJET E MIA

Ju rrini zgjuar si ushtari i lirisë

Veshur me uniformë të UÇK-së

Kur të vij çasti do t’ua hap dritaret

Si zogjtë qiellit në fluturim

 

Me ju flas çdo natë

Dhe ëndrrën time veç ju ma zgjoni

Deri në dhimbje ju mbaj në gji

Një ditë qiellit tim të fluturoni

 

Vargjet e mia si litar ujëvarë me shi

Ju puth nëpër bulëza faqesh

Ju mbjell kur bie stina në vjeshtë

Ju shpërndaj nëpër libra një ditë në liri

O ju vargjet e mia!

(4.6.1999)

JU FLAS

O njerëz të gjakut

Ju flas nga dhimbja e stinëve shterpë

Porosia e dëshmorëve të kombit

Flamuri i gjakut rreshtuar ndër breza

Muzës që më vjen çdo natë

Në këtë dritare të mërgimit

Netët e mia pa gjumë

Ju flas

Lërni grindjet në sportel të kujtimit

Para nesh është një det me shtatë porte

Shtatë ura të gjata të me shtatë kthesa

E një dritë në hapësirën e paskaj

Si një ëndërr e bukur

O njerëz të urtësisë njerëzore!

(3.10.2015)

GJETHI I FUNDIT

Ti më je

Gjethja e fundit qe m’la mbresë

Ti më je

Drita e fundit që mban shpresë

Ti më je

Ëmbëlsira e kujtimeve

Shijen tënde se harrojë

Sa të rrojë e deri t’vdesë zemra ime

Veç për ty do të këndojë.

 

Ti më je

Gjethja e fundit

Hija e jote mështë freski e shpirtit tim

Kur më djegë malli i kujtimeve

Të thërrasë ty

Bashkë me stinën që t’gjej shërim.

 

I trokas zemrës sime

Orë e çast t’ma sjellë ngrohëtsinë

Deri në varr t’shkoj i buzëqeshur

Eh! Kjo botë t’na ketë lakminë.

 

Ti Gjethja e fundit

Ti Drita e fundit e shpirtit tim

Posa t’iki nga kjo botë e vjetër

Diku largë atje në amshim

Engjëll do të kthehem

Për çdo natë si në kohën e vjetër

Ta përkëdhelë frymzimin tim!

U LINDA

U linda bashkë me Zotin

Para bukës së elbit

Para zjarrit e djallit

Para fjalës emrit e penës

U linda para ëndrrave

I lashtë sa dielli e qielli

Sa lloqi ujë era e fara

I lashtë

Me Plis e Fisë

Gjuhë e Emër

I lashtë Shqiptar

Nga gjaku e zemra.

 

U linda atëherë kur

As ashti e as mishi

Nuk kishin Fe...

U linda

Para kohës së bykut,

Opingave e kosit

U linda atëherë

Kur prapanica mbulohej

Me gjethet e fikut kur

Tokën, ujin e ajrin

I kisha atdhe…

 

E sot!

Veç ëndrrën kam të lidhur

Në shpirtin që digjet flakë

Si leckë që tundet nga era

Atdhe sot e kam ashtin

E mishin e kam shtrat.

I IKA ËNDRRËS

Vrap i ika ëndrrës

Erdha zjarrë të të prekë

Vajta e u ula në buzët e vaginës!

Nga brenda t’vështroja se

Kush futej vrullë!

E nxirrejë qullë...

Ashtu i lagur buzë deti

Vapës i m’shonte Greku!

Këndej nga laku e leshi

Nga lluga e mali

Herë-herë kokë boshët

E herë herë Groshët,

Vaginës i qanin hallin!

 

Edhe po t’ishe e ulur n’urinë!

Pa ty dot s’rrinë!

Dot s’ngopen

Ashtu si je të duanë!

Të hanë e pinë si të ishte

Taman Vaginë!

 

Për një grimcë kohe

I ika ëndrrës

Erdha të të prekë!

U linda nga ty

Për ty qofsha tretë!

NËNËS

Si n'matanë e si n'kët anë

Në dy botrat e përjetësisë

T’thrrasin zemrat e mirësisë

Me zërat e ngrohtësisë

Herë me lotët e dashurisë

Herë me  fjalë e herë me  këngë

Sa e bukur e bekuar je

Ti moj fjala Nënë.

 

Që nga djepi kur u linda

Dora jote më ushqente

Dhe kur qeshja a kur qaja

Ti më ishe pranë

Si një Diell e si një Hanë.

 

I lazdëruar e i urtë

Sikur qengji i butë

S'e ndalja vrapin mbi at’lëndinë 

Herë i zbathur, herë me opinga

Terri i natës m'sillte n'lamë

Apo n’gjumë fjalët e sajë 

Fjalët e urta e të ëmbla 

Dhuratë e t'dashurës Nënë.

S’DI SE CILI

Herë pashere kur heshti

Se di se pse tani s’kam

As dimër as të ftohtë

As verë e as të ngrohtë.

 

Herë pashere kur heshti

Si tani s’e di se pse

As në terr e as në dritë

S’po më mbyllen sytë.

 

Herë pashere kur heshti

Si tani s’e di se pse

Të pushoj apo të vazhdoj

I heshtur jetën ta përjetoj.

 

Herë pashere kur heshti

Si tani s’e di se pse

Është truri bosh

Apo mendja kosh

As s’mundi t’i nderoj

E as s’di si t’i trazoj…!

ATJE KU JE

Kafazeve të mërgimit

Stinëve rri e ju gugas

Si një pëllumb i vetmuar

Folenë nga largësitë

E ëndrroj orë e çast.

Ëndërroj ditët në varg

Kur do kthehem atje larg

Atje larg në at’sofër të bekuar

Atje ku dhe balta është si mjaltë

Atje ku edhe loti është i artë

Ti o vendlindja ime

Ti o mëmëdhe

Më prit se tash po vi n’kët stinë

Kur bubullin në zemrën tënde

Mbarë a mbrapshtë

Për mua je

Më prit se aty më ke!

 

Erdha o Atdhe

Erdha por t’gjeta t’fjetur

Hëna edhe Yjet

Të dukeshin si të dehura

Të mveshura me petkun e mjegullës

Sot as dritë e as shkëlqenin

Mëngjesin e prita me drita

Derisa nata i mbushi 1000 vjetë.

 

Dita sikur e plagosur tundej

Derisa dikur pasdite u zgjua

E zbehur nga djepi i vet

Sikur më tha “dita”

Ca dëshira unë i kam

Të hënën e dua me diellë

Të martën me dashuri

Të mërkurën dua me shi

E të ejten me bamirësi

Të gjemojë dua breshër e acarë

Të shtunën me ngrihni zvarrë

E të djelën të qaj me vajë

O Atdhe i leckosur

Dita t’ zgjati deri atëherë

Kur nata për herë të parë

U duk pas mesnatës

Porsi një margaritar.

EPILOGU

Mërgimtarët, rrugës për në vendlindje

Me t’bijt e Sefës e Augustini

Me këngë kreshnike

Hasmit i del tymi

Kurse kthimit për në mërgim

Në meny i mbet veç muzika 

Tallava e mbuluar me kashtë

Një mbarë e tri mbrapshtë

Mjerë gjoku i ngratë

N’varr i shtrirë për mëkatë!

LECKË E PËRGJUMUR

Edhe pse e ndrova krahun

Përsëri mendja ishte gardh

Inspirimi u bë shoshë

S'tjerrej e as s'futej n’koshë.

 

I kërrusur krimb e shpirt egërsirë

E xhelozoja penën për qetësinë e saj

Vazhdoja ta nuhas inspirimin që sillej

Pa udhë e pa frerë, si të ishte i dehur.

 

O ndalu! Ndalu i thashë

Ndalu se sonte do t’bëhem mësit

U përpoqa me mjeshtri t’i bashkoj

Inspirimin me zhgënjimin

I pari me rininë i dyti me të vjetrin

Por dot s'e preka as njërin e as tjetrin.

 

Dhe kështu, vejushkë më mbeti nata

U bëra edhe ortak edhe perendor i heshtjes

Qepallat ranë në frontin e dritës

Errësira u bë kalorëse e natës….

 

Dremitja ma mori dritën e ditën

Gjumi ma mori gjumin e ëndrrën

U bëra leckë e përgjumur sonte

Në gjumë e preka ëndrrën

S'e thurra as vargun e as këngën.

RRUGË E MBARË PRINCA T’PËRÇARË

Vajtën te Mbreti i gjithë Mileti!

Për vezët e quranit halli ç'ju bani

S'ju shkojke zani sepse

Mbreti pa qurë dot s'bëhej burrë!

Lëmshë e uçkurë

Kështjellë pa murë

Kështu të çalë

Nga halli në hallë

Mbetën të gjithë një shalë!

Kokën thellë në qypë

Për një lugë mjaltë

Seç ju dulë krypë!

Vrapë t’lidhin disi miqësi

Mali me derra apo thi

Shumë për interes e pak për dashni!

 

Ngapak e ngapak

S’lanë pa zhdredhë lak

Se kishte ca kohë

Ngordhi qeni plak!

E klyshtë me zagarë

Ca n'fushë e ca n'malë

Seç ju ra mjegulla

E ç’ranë në hall nga koka

Në bishtë u mveshën

Për zdralë!

S’ishte për çudi

Por është kënaqësi

E gjithë kjo ''miqësi''

Ju mori fund!

 

E ndjeu kush e ndjeu

Tash e ''gëzon'' Atdheu

T'mbetur gjysma në lamë

Dikush për kashtë

Dikush për anë përsëri

Me të njejtën kângë.

Pasë 100 vitesh

Ndoshta kush i qanë

Herë nga një, e herë të tanë!

Si ti mbyllin sytë?

Ku varret s’i lajnë!

Ca n'at anë e ca n'kët anë

Mbretit ju ndanë

Princat se sarajat

Kështjella i banë!

DITË VJESHTE

Në këtë ditë, shiu e bryma zuri vend. Ngrica e vjeshtës i mbuloi lulet në çdo kënd. Lulet e  kopshtijeve heshtin e s’duken më ngjyrat gri, e kuqja, e arta. Së bashku rrinë thuajse janë motra e vëllezër! Koha ikën e bukur,  por edhe brutale! Pas vete merr ngjyrën e fundit që acari së bashku me dimrin të dalin faqebardhë! E jeta vazhdon ritmin e ngjyrave, derisa stinët diku n’kalendar presin njëra-tjetrën, me një dëshirë të zjarrtë e  të përflakur, ndoshta për t’u çmallur!

NATË E FTOHTË

U futa nën lëkurën time që të bëja një sy gjumë! Mblodha kockat e trupit dhe i mbështolla me mishin e njomë! Edhe pse sy mbyllur, edhe pse gjuhën e lidha në grazhdin e gojës para se të prekin dollapin e gjumit, mendimeve ju dhashë rrugë! Ju thashë: Dua që t’ma sajoni të nesërmen! Një të nesërme me Diell! E jo sikur sot që, përsëri stinës edhe një ditë acari i iku nga kalendari i kohës! Derisa i prisja mendimet, ku si dukej, ato ishin futur në një rrugë të pakthim! Lëkura ime që isha i strukur nën të, filloi të tkurret. Në majë të gishtërinjve e ndjeja të ftohtit që m’dridhej e përdridhej sikur dëshironte të më thoshte: Me apo pa dëshirën tënde, më pritë! Më pritë se sonte së bashku natën do ta kalojmë në majë të hundës!

MENDIME

Po nuk i nxorre mendimet ngadalë e me qetësi, atëherë ato nuk mund të jenë mendime! Dembelave më lirë jua qet të ''ulen'' në mendimet e të tjerëve se sa në mendimet e veta! Po të mendonin të gjithë njësoj, atëherë mendimiet do të ishin të pakuptimta! Udhëheqësi i keq rritet nën hijen e popullit. Ai i miri rritet me popullin! Ma mirë është ta kalosh jetën me gabime, se sa një jetë e shpenzuar për asgjë! Gjithmonë ka dy llojë njerëzish: Ata që e bëjnë punën dhe ata që marrin lavdinë! Jeta ka të bëjë me kërkimin e balancit midis botës së jashtme dhe të brendshme, midis trurit dhe zemrës, midis anëve tuaja racionale dhe ndjenjave tuaja reale! Një hap përpara në betejën e jetës, një orë përpara kohës suaj! Asnjë njeri nuk mund të vlerësohet mjaftueshëm! Ata që janë më shumë ''gjithmonë'' kanë të drejtë! Gënjeshtrat e përditshme bëhen bukë e përditshme! Sa ma shumë që servohen gënjeshtra, aq më të pangopur mbeten gënjeshtarët! Hapni ngadalë në heshtje të gjitha dyrt, sepse e vërteta mund të sjellë trishtim dhe ankth! Qysh është stogu, është edhe kashta! Jeta është sikurse dhëmbët! Njerëzit jomirënjohës zakonisht janë të prirë që të falenderojnë vetëm vetëtveten!

Disa individë krekosen e krenohen që moralin e kanë aq lartë, saqë nganjëherë as vetë nuk mund ta mbërrijnë! Sekreti që të qëndrosh i ri, është të jetosh me nder, duke ngrënë ngadalë dhe duke gënjyer sa t'kesh mundsi në lidhje me moshën tuaj! Dembeli si zakonisht e hudhë jetën kotë, me shpres se dikush do të dalë e t’ja merrë ate! Jeta është e ëmbël! S’ka dyshim por, por po të ishte aq e ëmbël, atëherë pse duhet të mendohet çdo herë pozitivisht! Është e kotë të flitet për detin vetem me një bretkocë të shtrirë në pus! Në librat e të tjerëve çdo herë je personazh i dashur, derisa atëherë kur emri t'vendoset pas shenjave të pikësimit! Mjeshtrit të mirë puna e djeshme ia ndreqë ditën e nesërme, kurse mjeshtrit të keq ia prishë edhe javën! Gabimi qëndron kur prindërit nuk brengosen për mençurinë dhe zotësinë që fëmijët e kanë, por brengosen për ato qe nuk i kanë!

Fatin duhet ta kerkosh kudo, por fatkeqsinë mos u mundo, sepse këtë e ke çdoherë në kokë! Nuk gjenden kufi që percaktojnë se deri në cilën moshë mund të mos jesh fëmijë. I lumtur është ai që nuk brengoset për atë që i mungon, por për atë që e ka! Gëzohu nga gjërat e vogla, sepse një ditë nëse do të shikoni mbrapa, atëherë do ta kuptoni se sa të mëdhenj ato kanë qenë! Vetëm e vërteta është e bukur! Gënjeshtra mund të jetë e bukur, derisa është e strukur nën hije! Problemi nuk qëndron se si e ke humbur rrugën, por si ta gjesh ate! Qysh është harrxhi është edhe peni! Qysh është shati është edhe bishti! Fjalët edhe pse nuk duken, ato kanë më shumë ngjyra se sa të gjitha llojet e f'tyrave kur ato dekorohen me ngjyra! Nganjëherë kurreshtja mund të jetë më e ftoftë dhe e gjallë, se sa e vdekur!

Libri është sikur anija që të mundëson t’i kalosh detrat dhe oqeanet pa u fundosur! Po të merreshim me politikë, moti do të ishim Amerikë, por u morrëm me teke e truqe. Mu për këtë kemi mbetë te izoluar si pulat klluqe! Paramendoni! Po të kishin fjalët aromë, çdo ditë do të përjetonim nga një uragan me përmbysje katastrofale! Disa thonë se u çlodha duke menduar asgjë! Sigurisht, sepse asgjëja është sikur një kofë e zbrazur, e pa peshë! E keqja nuk qëndron pse disa e shesin bukurinë e tyre, por kur ajo shpenzohet, pastaj si do të bashkëjetojnë me shëmtërinë! Kam dëshirë ta ndryshok botën, por sa herë qe ju thërras, të vetmit janë frigacakët besnikët e parë qe më vinë pas! Jeta ka të bëjë me kërkimin e balancit midis botës së jashtme dhe të brendshme, midis trurit dhe zemrës, midis anëve tuaja racionale dhe ndjenjave tuaja!

Një hap përpara në betejën e jetës, një orë përpara kohës suaj! Asnjë njeri nuk mund të vlerësohet mjafëtushëm! Ata që janë më shumë,  gjithmonë' kanë të drejtë! Urtësia është mirësjellja e njerëzimit, ndërsa ndërgjegjia është virtyti ku zanafillë e ka intelektin! Po mos të ishte dashuria interes, kurrë nuk do të egzistonin luftërat! Xhelozia është sikur ujtë e kripur! Sa më shumë qe e pi, aq më shumë ke etje! Disa individë të bëhen të ëmbël sikur mjalti! Por kur e kupton se mjalti është vetëm pështymë, atëherë mund edhe të vjellësh! Qerpiku është i bukur derisa nuk të bie në sy! Me një kalli gruri, s'mbushet shosha! Përderisa e ka bishtin, sopata mund ta rrëxojë një mal të tërë! E pa bisht, as një pëllëmb bari s’mund ta rrëxojë! Gurët mund të jenë edhe të ftoftë, por e mbajnë në këmbë kalanë e ngrohtë!

Po nuk e ringjalle çdo ditë nga një kujtim të vjetër, dije se kurrë nuk ke jetuar! I yti mishin ta han, e ashtin ta len! Majmunët sipas peshës që kanë, rrinë degëve të lisit, kurse njeriu, ai me 'peshë të rëndë, çdo herë ulet në maje të tij! Lavdi i mikut të rritë, kurse i armikut të fikë! Truri është si thesi! Po e mbushe rri në këmbë. Po e mbushe tepër, s'mund t'a lidhish dot! Për një dorë kashtë e vret samari mushkën! Ai që e ka trupin e drejtë, nuk ka frikë se i del hija e shtrembër! Është humbje kohe t’i ndëgjosh ata që lavdërohen se janë te zotë, saqë edhe hijen e vet. Mund ta kapërcejnë! Malli i prishur nuk shitet pa gënjyer! Gjuha është shtrati i mendjes dhe i ka rrënjët në zemër! Nëna e të gjitha veseve është dembelizmi! Gjeli është mbret mbi plehun e vet! Zakonisht, kur egoistët flasin për vete, e pesimistët në emër të të gjithëve, atëherë realistët heshtin! Ka raste kur njeriu nuk dëshiron të heshtë, por e keqja më e madhe është kur nuk ke kujt t’i flasish!

Ai që ta ban rrafsh, dije se ka me t'dalë kodër! Për ta kuptuar se këpucët çfar lloçi/balte mbajnë, atëherë duhet t’i lustrosh! Ngadalë o mik se marove tuj pi ujë! Paj ngadalë mor mik! Ndërroje pak llafin e fol për djathë e mos folë veç për mjaltë! Kur është i pasur, flet e s’thot asgjë, të gjithë e duartrokasin! Kur një fukara flet e thotë gjithëça, të gjithë e injorojnë! I varfëri sado që ta ketë dijen, por nuk ka guximin, mbetet i paditshëm! I pasuri nuk e ka dijen, por e ka guximin dhe mbetet i dyshuar! I mençuri për vrime të gjylpëres i nxjerrë bujtë! Kurse i padituri i nxjerr trutë! Sot kemi shumë më shumë mundësi që t'jetojmë,  por kemi shumë më pak për çka t'jetojmë!

Komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat
Sondazh
test